fbpx

Het is niet jouw schuld. Maar je bent wel de enige die er iets aan kan doen.

Maar wiens “schuld” is het dan? Dat kan natuurlijk vanalles zijn.. Als kind doe je alles wat je omgeving ook doet. Je doet je ouders na, je oudere broers en zussen, opa’s, oma’s. Alles wat je ziet, hoort en voelt doe je na. Dat is makkelijk, want zo leer je heel snel.

Wat misschien een beetje jammer is, is dat je soms ook onhandige dingen leert. Gedrag dat je in je jeugd misschien heeft geholpen maar waar je nu, vandaag de dag best last van hebt.

Misschien dat jij erg gestresst raakt wanneer het druk wordt op je werk. Of ‘s ochtends al wanneer je wakker wordt en naar je werk moet. Misschien zag je dat als kind ook bij je ouders terug als zij een “drukke dag” met werk, de kinderen wegbrengen/ophalen, koken, wassen, etc. etc. voor de boeg hadden. Ik noem maar een voorbeeld… 

Is het dan je ouders schuld dat jij dat ook doet? Ze hebben ‘t ieder geval niet expres aan je geleerd. Althans, dat denk ik niet.. En ook al zouden je ouders (of wie dan ook) hier wel schuldig aan zijn, ze kunnen ‘t niet voor je oplossen. Dat moet je zelf doen!

Accepteer de omstandigheden waarin je leeft als jouw eigen creatie, neem de verantwoordelijkheid en pak daarmee de macht en de controle om er iets aan te doen.

Mijn moeder groeide op met woorden als: “Doe maar gewoon.” “Zou je dat nou wel doen?” “Daarom punt.” en nog wel meer van dat soort beperkende zinnen. Daarnaast moest een ander het altijd goed hebben en kwam je zelf ergens achteraan. Mijn oma vond ‘t belachelijk dat mijn moeder een mooie jurk voor zichzelf had gekocht en niet iets leuks voor de kinderen…

En ondanks dat mijn oma een hele lieve oma was, heeft ze mijn moeder misschien wel wat onhandige gewoontes en overtuigingen aangepraat.

Driemaal raden wie daar de vruchten van plukte?! Yes, ik! Zonder dat mijn moeder daar veel erg in had, gaf ze deze overtuigingen aan mij door. Is dat mijn moeder schuld? Of die van haar moeder? Nee, volgens mij niet. Ze heeft mij de opvoeding gegeven waarvan ze geloofde dat die het beste voor me was en dat deed mijn oma destijds ook. En haar moeder daarvoor misschien ook wel. Ik ben er van overtuigd dat iedereen z’n best deed. 

Jarenlang was ik me er niet van bewust dat ik het dus onwijs moeilijk om mijn mening te laten horen. Ik had ‘t gewoon over andere dingen (voetbal, vrouwen, gamen, films, etc.) met m’n vrienden. Vroeger had ik dit nooit durven schrijven. Mensen vertellen over mijn passie, mijn visie en hoe ik mijn omgeving een betere plek wil maken waren dingen waar ik het nooit over had. Ik keek wel uit! 

Ik was me er niet eens zo bewust van dat ik “me laag hield”.

Oeh, als ze me maar niet zien.

Hoe werd ik dan wel bewust van deze overtuigingen en gewoontes stond?

Voor mij was dat de Verbonden Adem. met de verbonden adem maakte ik contact met mijn onderbewustzijn en kwamen deze overtuigingen en gewoontes steeds meer aan het licht. Ook alle emoties die daaraan gekoppeld waren, kwamen weer los en stroomden door mijn lichaam. Teleurstelling, woede, verdriet. Emoties die ik voelde wanneer ik weer eens op m’n lippen beet en me stil hield.

Die emoties zetten zich vast in je lijf en daar blijf je mee rond lopen, tot je daar weer eens aandacht aan schenkt. Die waren de deur uit en dan blijft het bewustzijn van die belemmeringen over.

En als je weet wat er scheelt, kun je er iets aan doen. Toch? 

De ademhaling helpt me ook in het dagelijks leven. Want ondanks dat ik me bewust ben van onhandig gedrag overkomt het me nog best wel eens dat ik terugval in die gewoontes. Niet zo gek als dat jarenlang “normaal” was.

Zodra ik me bewust word van wat ik doe (stressen bijvoorbeeld), neem ik even een break, haal een paar keer ontspannen adem en kijk ik weer met een frisse blik naar de situatie.

Hoe mijn omgeving bepaalde situaties doorleeft, hoeft niet de manier te zijn waarop ik dat doe. Ik neem de verantwoordelijkheid op me om hier een passende en handige manier voor te vinden. Zo geef ik de richting aan mijn leven die ik wens.